|
|
||||||
Over Glas. Een vieze verlaten ruimte en een prachtig pasgetrouwd stel. Ze zijn op delocatie waar de "receptie" moet plaatsvinden. Het pand waar de ouders van debruid vroeger werkten. Tijdens een aanslag, die het pand totaal verwoestte,stierven beide ouders. De bruid wil terug naar deze plek omdat dit haar hetgevoel geeft dat haar ouders toch "een beetje" aanwezig zijn op de bruiloft. Een grauwe setting voor een warm besloten feestje. De sfeer is wat bedrukt. Degasten zijn op weg naar de receptie, op een locatie die alleen te bereiken isvia ondergrondse gangen. De ouders van de bruidegom lopen samen, al kibbelenddoor een gang. Ze dragen enkele benodigdheden voor het feest. De oom van de bruidegom loopt in zijn eentje door een andere gang. Ook hijdraagt feestbenodigdheden bij zich,, maar neemt de vrijheid zich af en toe alvan de heerlijkheden tegoed te doen. De zus van de bruid komt al bellend viaeen andere gang de ruimte binnen, ze is ceremoniemeester. Iedereen is lichtelijk tot redelijk beschonken wanneer hij de ruimte binnengaat.Alle gangen komen uit in het verwoeste pand. Het feest kan beginnen. De zus vande bruid geeft het startsein met een dramatische speech, waarin ze tevensuitlegt waarom het feest nu juist dáár moet plaatsvinden en waarin ze spreektover hoe de dood toch altijd weer mensen bij elkaar brengt. De vader van de bruidegom probeert op verzoek van zijn vrouw en zijn zoon niet te laten merken hoe achterlijk hij de keuze vindt om de ceremonie hier tehouden. Dit kost hem de grootste moeite. De bruid is zeer geroerd door despeech van haar zus en reageert vol emotie op de gedeelde herinneringen die zevertelt. Iedereen is doodstil tijdens de speech. Behalve de oom, die soms eenslechte grap maakt, waar hier en daar besmuikt op wordt gereageerd. Na de toespraak slaat de stemming om naar die van een gezellige chaos. Er wordtgelachen om een wijnvlek op een broek, om iemand die een lepel in zijn mond kandraaien, om een theelepel die aan een neus blijft hangen etc.De bruidegom, zijn vader en oom zijn zoet met sterke verhalen. De bruid en de zus zitten met zijn tweeën te lachen, tot genoegen van eenonbekende man aan tafel, hun vader, die ook aanwezig is. Hij houdt zich op eenafstand en kijkt tevreden toe.De bruidegom begint een toespraak. Tijdens zijn speech zit zijn vader een beetjete mompelen, omdat hij het er niet helemaal mee eens is. De moeder van debruidegom corrigeert steeds haar man. Maar het mag niet baten. De man raaktsteeds meer geïrriteerd en irritanter en er ontstaat een ruzie tussen de vaderen de moeder van de bruidegom. De bruidegom trekt dit helemaal niet en begintvreselijk te schelden over dat dit een hele belangrijke dag voor hem is. En datzijn ouders hun problemen maar lekker thuis moeten laten. Zijn moeder wil hemtroosten. Als de bruid het van haar over wil nemen. Laat de moeder dit niettoe. Wat even tot ergernis van de bruid leidt; zij is immers nu de vrouw inzijn leven. Heel snel gaat de zus zich er dan mee bemoeien. De bruid valt stil. Er ontstaat een verhitte discussie tussen de vrouwen over het hoofd van debruidegom. Terwijl op de achtergrond de vader brommend zijn hart lucht bij deoom, die steeds meer bezopen raakt. De onbekende man staat op van tafel en loopt naar de hoek van de ruimte waar hijeen platenspeler aanzet. De bruid hoort dit, terwijl de rest hevig door praat.De bruidegom ziet wel dat de bruid wat hoort. Het is alsof de bruid zich eenliedje van vroeger herinnert en hij ziet dit. Langzaam begint ze mee te zingen.Heel langzaam wordt iedereen stil en luistert naar het lied dat de bruid zingt.De onbekende man, die nog steeds bij de platenspeler staat, begint te praten.Hij vertelt iets heel essentieels. In de vorm van een speech van vader aandochter. Maar het gaat over veel meer. Het gaat over liefde en begrip. Overhoop en… alle belangrijke thema's in het leven. Als de bruid klaar is met zingen valt het even stil. De onbekende man spreektverder. De oom maakt een lelijke opmerking over het zangtalent van de bruid,daar wordt op gereageerd. Het is vreemd dat er zo onbeschaamd door de toespraakvan de onbekende man wordt gesproken. Dit creëert spanning. Maar de man wint hetniet. Steeds meer wordt er weer gekibbeld, tot iedereen weer tegen elkaar begintte schreeuwen. De onbekende man staat op de achtergrond duidelijk zichtbaar zichvreselijk op te winden. Hij slaat woedend alles van de tafel af, gooit met spullen, maar krijgt alsnogde aandacht niet. De onderlinge problematiek wordt van een steeds groter drama.Onderbuikgevoelens worden uitgesproken. Jarenlange geheim gehouden verlangenskomen tot een explosie. Er wordt gejankt en gekotst. Zelfs verwond. En mededoor het overmatige drankgebruik wordt de sfeer echt verschrikkelijk. De bruid barst uit in tranen. Ze gaat in een hoekje zitten huilen, in de armenvan de onbekende man. Niemand ziet dat ze een glasscherf in haar hart drukt. Deruimte lijkt leger en leger. Alles is kapot.De bruidegom gaat bij de bruid en haar vader staan en drinkt achter elkaar tweeflessen whisky op. Hij heeft nog wat tekst over dat ze de tering kunnen krijgenen dat het ontevreden honden zijn en dat geluk blijkbaar niet mag bestaan. Danzakt hij ineen. We gaan mee in de belevingwereld van de bruidegom. We zien de ruimte in eenwaas. Als in een droom. Alles beweegt en is onscherp. Wel zien we dat iedereenin paniek naar hem toesnelt en aan hem zit. Het mag niet baten. We zien de bruid, haar vader en de bruidegom. Verder niemand. Ze kijken naarelkaar en zwijgen. Er zijn geen emoties. Ze dansen op de muziek van deplatenspeler.(We zien hoe de rest van de familie bij de lijken zit te huilen. Bij elkaar. Ingroepjes. Ze vinden troost bij elkaar. Mensen die net nog intens ruzie maakten,liggen nu met volledige overgave in elkaars armen te huilen.) We zien hoe de familie in een tunnel wegloopt. De boodschap moge duidelijk zijn.Het lukt mensen vrijwel nooit om in harmoniete leven met elkaar. Er zijn gebeurtenissen van buitenaf nodig. Zoals de doodvan een ander. Dit brengt ze bij elkaar. Iedere keer weer, moet het zover komendat er mensen sneuvelen. We leren niet. Zooooo honderdvijfennegentig... 195 is een collectief, maar ook een werkwijze. Jonge kunstenaars, acteurs en filmmakers verenigen hun krachten in films waar het draait op de energie vanalle autonome makers bij elkaar. Dit uit zich door op de set ruimte te biedenvoor input ontstaan door de geest van het moment, in plaats van een voorafcompleet uitgestippelde route.
|
||||||
|
||||||